Καλά Χριστούγεννα!!

Καλά Χριστούγεννα!!
Τα φετινά (ίσως επειδή το χρειάζομαι εγώ) εύχομαι να είναι γεμάτα ξεκούραση, αναζωογόνηση και κέφι!!

My first video attempt...

Μια βιντεοσκόπηση της βόλτας μου στη παραλία, επενδεδυμένη με τους ήχους ενός τραγουδιού των Mum που ονομάζεται Slow Bicycle αποτελεί την πρώτη μου απόπειρα βιντεοσκόπησης με εικαστική ματιά! Ελπίζω να σας αρέσει!!

Why cinema now?

Γιατί σινεμά τώρα μας ρωτά και αναρωτιέται το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που κλείνει αισίως 50 χρόνια ζωής. Με την ερώτηση αυτή προτείνεται η αναζήτηση της ουσίας του σινεμά και η ανάγκη ύπαρξης του. Ένας φίλος αντιπρότεινε εύλογα "Γιατί όχι τώρα;". Τι λοιπόν άλλαξε για να αναρωτιόμαστε για τον λόγο ύπαρξης του σινεμά; Μια επιπόλαιη δικαιολογία θα ήταν η ολοσχερής εξάρτηση μας από την τηλεόραση. Όμως ενόσω το επίπεδο των τηλεοπτικών προγραμμάτων χωλαίνει όλο και πιο πολύ, μου είναι αδύνατο να πιστέψω ότι οι άνθρωποι έχουν απολέσει σε τέτοιο βαθμό την κριτική και αισθητική τους ικανότητα ώστε να γεμίζουν την ψύχη τους μόνο με τα τηλεοπτικά παράγωγα. Συνεπώς, κάτι άλλο βαθύτερο μας κάνει να αναζητάμε την ουσία της κινούμενης εικόνας, την ουσία της αφήγησης. Το ερώτημα λοιπόν πρέπει να επαναδιατυπωθεί ως "Γιατί να αφηγούμαστε κάτι; Τι καινούργιο έχουμε να πούμε;" Το ζήτημα αυτό αφορά την τέχνη εν γένει και καταδεικνύει την σχέση του αλλοτριωμένου μας είναι με το σημερινό κόσμο. Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο μέσω της επαφής με την τέχνη. Ας επανεντοπίσουμε την σημασία του σινεμά μέσα από το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, γιατί ίσως έτσι οδηγηθούμε σε χρήσιμα συμπεράσματα αυτογνωσίας.
Πρόγραμμα και πληροφορίες θα βρείτε εδώ.
Οι δικές μου προτάσεις για θέαση είναι:
-Όλοι οι άλλοι, Maren Ade
-Το κορίτσι κάνει μπάμ, Bradley Rust Gray
-Το λουλούδι της ερήμου, Sherry Hormann
-Ξέστρωτα κρεβάτια, Alexis Dos Santos
-Ο χτύπος που έχασε η καρδία μου, Jacques Audiard
-Μικρές εξεγέρσεις, Κυριάκος Κατζουράκης
-Θέλει εξάσκηση, Kyle Patrick Alvarez
Καθώς και τις ταινίες του Werner Herzog και του Goran Paskaljevic
Δείτε και την εικαστική έκθεση του Φεστιβάλ που περιλαμβάνει έργα των σπουδαστών των τμημάτων Καλών Τέχνων Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Φλώρινας.

Madeleine Peyroux

Μια καλή μου φίλη ήρθε μια μέρα με ένα cd στο χέρι λέγοντας μου "Έχεις ακούσει την συνονόματη σου;" και άφησε το cd που πάνω έγραφε Madeleine Peyroux. Την ευχαριστώ ακόμα γιατί παρόλο που πάντα μου άρεσε η jazz,η φωνή της Madeleine μου γλυκαίνει μοναδικά το μέσα μου, σαν μια ζεστή κούπα σοκολάτας. Στις 29 Νοεμβρίου η συνονόματη λοιπόν θα βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη για να μαγέψει σαν άλλη σειρήνα τις ψυχές όλων όσον θα παρευρεθούν στο Ράδιο Σίτυ για να την ακούσουν. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ και χορέψτε μέχρι το τέλος της αγάπης εδώ.

Post-it art!!

Ψάχνοντας να βρω εικόνες για την pixel art ανακάλυψα κάτι διαφορετικό... Εικόνες κατασκευασμένες από τα κοινά μικρά χαρτάκια που-λίγο πολύ όλοι- έχουμε πάνω στο γραφείο μας! Είναι η post-it art (που παραδόξως μοιάζει ηχητικά με την pop art!)!! Η μέθοδος είναι η ίδια μ' αυτή του ψηφιδωτού, αλλά ως ψηφίδα πλέον χρησιμοποιούμε τα post-it. Αυτό που με ενθουσίασε σ' αυτή την μορφή δημιουργίας είναι ότι το υλικό είναι εύκολο να το προμηθευτείς, ότι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες σχεδιαστικές ικανότητες, ότι κολλάνε παντού, οπότε κάθε υλικό (μέταλλο, γυαλί, ξύλο) μπορεί να είναι ο καμβάς σου, ότι δεν χρειάζεται να περιμένεις να στεγνώσουν και ότι τα φλούο χρώματα τους δίνουν ένα ιδιαίτερα ζωντανό αποτέλεσμα! Μοναδικό ίσως μειονέκτημα είναι ότι μπορεί να υπάρχουν απώλειες καθώς μερικά έχουν την τάση να ξεκολλάνε...αλλά φαντάζομαι ότι με υπομονή λύνεται κι αυτό.

Δείτε παραπάνω πληροφορίες εδώ και εδώ .
Είναι απίστευτο πως με το video και την λειτουργία της κινούμενης εικόνας θυμίζει από υπολογιστή ως πραγματικότητα!!


Ακόμη ένας νέος -και προφανώς- διασκεδαστικός τρόπος για δημιουργία!! Enjoy!!!

Πέντε διεργασίες του μυαλού ή αλλιώς άσκηση γραφής

Το ότι το μυαλό μας έχει αμέτρητες δυνατότητες και διαπράττει καθημερινά άπειρες διεργασίες το γνώριζα. Αυτό που δεν είχα αντιληφθεί είναι ότι μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε πέντε βασικές, χωρίς να αφήσουμε κάποια γενική απ' έξω.
Εξηγούμαι...(όχι δεν είμαι ο Γιούρι Γκέλερ, ούτε θέλω να λυγίσω τα κουτάλια σας).
1) Η πρώτη διεργασία περιλαμβάνει, φυσικά, την σκέψη. Κάθε είδους εικόνα που μας έρχεται στο νου, κάθε επιθυμία και συναίσθημα, κάθε γνώση, κρίση και κατανόηση φιλτράρεται και συντίθεται από τη σκέψη.
2) Η δεύτερη είναι η ξεκούραση του μυαλού μας, ο ύπνος και κατά συνέπεια τα όνειρα, όπου εκεί ανανεώνεται το κυτταρικό υλικό του εγκεφάλου μας.
3) Η τρίτη είναι ο έλεγχος της εύρυθμης λειτουργίας των ζωτικών μας οργάνων και η χρήση του μυαλού ως "κέντρο ελέγχου" του σώματος.
4) Η τέταρτη είναι η πρόσληψη σημάτων από τα αισθητήρια όργανα. Σημάτων χωρίς να προσμετρώ την σκέψη που επακολουθεί τα σήματα. Απλή μετάδοση πληροφοριών από τα αισθητήρια όργανα στον νου για την πληροφόρηση του για τον έξω από το σώμα κόσμο.
5) Και τέλος η πέμπτη είναι η ίαση και άμεση αντιμετώπιση των δυσλειτουργιών των λοιπών οργάνων του σώματος, με την εκκίνηση αλυσιδωτών αντιδράσεων διαφόρων οργάνων με σκοπό την αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας.

(Οι αναγνώστες του ποστ πρέπει να γνωρίζουν ότι αποτελεί μη επιστημονική εξήγηση της ανθρώπινης νόησης-no doctor's or biologist's license. Το πέντε απλά μου φάνηκε ένα καλό νούμερο για να εξηγήσει κανείς κάτι-απορώ και γω που τελικά ταίριαξε. Το κείμενο εκτός από παρόρμηση μου να καταφέρω να συντάξω κάτι με μόνη ιδέα έναν τίτλο, αποτελεί και απόδειξη ότι έχω πλέον κάψει κάθε προαναφερθείσα λειτουργία!!)

Υ.Γ. Απλά βαριόμουνα...

Καβουροκατάσταση και μερικά παρόμοια τοπία...

Ένα ποστ πρωτύτερα δήλωνα την επιθυμία μου να γίνω κάβουρας...και αφού έγινα, δηλώνω ότι θέλω να παραμείνω το "καρκινοειδές μαλακόστρακο" για να ζω για πάντα στην ομώνυμη παραλία!

Για τις λίγες μέρες που τα πλατάνια αντικατέστησαν τους τοίχους μου και ο ουρανός της σκηνής το ταβάνι μου, θυμήθηκα πως είναι να μην έχεις ρεύμα και να νυστάζεις φυσικά με την έλευση του σκοταδιού. Κι αφού γνώρισα σε απόσταση ανάσας μια αλεπουδίτσα, καθόλου πονηρή μα απίστευτα όμορφη, επέστρεψα στο από το λάπτοπ φωτιζόμενο σκοτάδι του σπιτιού μου, θέλοντας να νομίζω ότι βλέπω ακόμα τα άστρα!