Sometimes I wish I was a crab!

Το βασίλειο μου για μια μέρα στις Καβουρότρυπες! Oh! Come on...

Logicomix !!

Δεν είχα ιδέα για το Logicomix, μέχρι που έπεσε στα χέρια μου το άρθρο ενός εντύπου και ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα! Πάντα μου άρεσαν τα κόμικς και οι εικονογραφήσεις γενικά, γιατί πάντα αγαπούσα το σκίτσο. Αλλά το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό κόμικ. Είναι ένα graphic novel, ένα μυθιστόρημα σε μορφή κόμικς. Αυτό από μόνο του δεν το κάνει και ιδιαίτερα καινοτόμο, αλλά το θέμα του είναι που το καθιστά άκρως ελκυστικό και μοναδικό.

Η εξιστόρηση των θεωριών της λογικής μέσα από τα μαθηματικά, την φιλοσοφία και την φυσική, με πρωταγωνιστή τον Μπέρτραντ Ράσελ και την επαφή του με άλλους επιστήμονες-θεμελιωτές της λογικής, όχι μόνο μας παρέχει γνώση, αλλά μας κάνει κοινωνούς της μαγείας και ταυτόχρονα κατάρας της σημαντικότερης ανθρώπινης λειτουργίας, της διανόησης ( εξού και η ονομασία logicomix).

Κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι το αναγνωστικό κοινό ενός τέτοιου grafic novel είναι περιορισμένο και από άποψη ηλικίας, αλλά και γνωστικού υπόβαθρου. Όμως οι δημιουργοί του, Απόστολος Δοξιάδης, Χρίστος Παπαδημητρίου, Αλέκος Παπαδάτος και Annie Di Donna, μας διαβεβαιώνουν για το αντίθετο μιας και δεν απαιτούνται ειδικές γνώσεις για να κατανοήσει κανείς την ιστορία του, ούτε απευθύνεται μόνο σε μικρότερες ηλικίες, λόγω της εικόνας. Στόχος των δημιουργών ήταν όχι να εκλαϊκεύσουν επιστημονική γνώση, αλλά να ζωντανέψουν εικονογραφώντας αυτήν την ιστορία την πνευματική ανάπτυξη και το κλίμα της εν λόγω εποχής. Το γεγονός ότι κατάφεραν να επιτελέσουν αυτό το σκοπό μόνο μέσα σε 300 σελίδες (πρωτοφανές για κόμικ) παρόλο το εύρος του θέματος, αποδεικνύει το ορθό της επιλογής να κομικογραφηθεί η ιστορία.

Επιτέλους, κάτι που έλλειπε από τα αναγνώσματα των Ελλήνων (και μη, καθώς το Logicomix μεταφράστηκε και σε άλλες γλώσσες)! Ήρθε να καλύψει το χαώδες κενό ανάμεσα στην γνώση και την διασκέδαση (έννοιες παραδόξως αντιφατικές για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα). Κι αυτό όχι μόνο γιατί το σκίτσο μιλάει καλύτερα στις παιδικές ψυχές, αλλά επειδή για όλους μας αποτελεί μέσο πιο άμεσο και ζωντανό από τον απλό λόγο. Η εξερεύνηση της λογικής και η θεμελίωση της είναι ένα θέμα που πρέπει να επανέρθει στο προσκήνιο, μιας και στη τεχνοκρατική εποχή που διανύουμε η λογική έχει παραμεριστεί από τον αυτοματισμό και την ευκολία διάδοσης (άκριτων πολλές φορές)απόψεων και θέσεων.

Η σελίδα του Logicomix είναι αυτή , για να ενημερωθείτε περαιτέρω. Μπορείτε να το βρείτε στα βιβλιοπωλεία. Κι γω δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά σκοπέυω να το αγοράσω στην Έκθεση Βιβλίου της παραλίας!

Crash fest

Την δοκιμή των γνώσεων, των προσδοκιών και των ονείρων τους μέσα από τις πρώτες τους απόπειρες με τον κινηματογραφικό φακό θα προβάλλουν οι σπουδαστές και νέοι κινηματογραφικών σχολών στο 4ο Φεστιβάλ Σπουδαστικών και Νεανικών Ταινιών Θεσσαλονίκης, που διοργανώνει το Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ στο πλαίσιο της Φοιτητικής Εβδομάδας και υπό την στήριξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στο φεστιβάλ θα πάρουν μέρος σπουδαστές από 25 σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού με συνολική συμμετοχή 80 ταινιών, που διαρθρώνονται σε 3 τομείς, Μυθοπλασία, Ντοκιμαντέρ και Πειραματικές, διεκδικώντας 9 βραβεία.

Αναλυτικότερες πληροφορίες και πρόγραμμα θα βρείτε εδώ

Πολλές φορές στις νέες και ανεξάρτητες δημιουργίες μπορεί να βρει κανείς ιδιαίτερα αξιόλογα έργα, οπότε θα πρότεινα να μην το χάσετε!

Τέλος εποχής

Αυτό το διάστημα μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού είναι το αγαπημένο μου! Από το ανοιχτό μου παράθυρο μπαίνουν κάθε λογής μυρωδιές από τον κήπο (αχ! αυτό το γιασεμί!). Η οσμή του φρέσκου γρασιδιού και το σποραδικό άκουσμα των πρώτων τζιτζικιών να σου χαϊδεύει ήσυχα τ' αυτιά. Λίγα πλέον ρούχα. Τα πόδια ξεπροβάλουν από την κρυψώνα των παντελονιών, κάτασπρα και αμήχανα. Με κάθε σου κύτταρο ρουφάς το δροσερό -ακόμα- αεράκι, που σε κάνει να νιώθεις πιο ζωντανός παρά ποτέ.
Πολλά χρόνια τώρα δεν μπορώ να ζήσω αυτήν την εποχή ξένοιαστα. Πάντα έχω για κάποιο λόγο διάβασμα. Ακόμα και φέτος, που σε πείσμα όλων προσπάθησα να μην χάσω αυτή την αλλαγή εποχών, δεν τα κατάφερα και πρέπει να ξοδεύω τον χρόνο μου μπροστά από μια οθόνη. Θα μου πείτε, τι σας νοιάζει εσάς όλο αυτό...
Μάλλον θα έπρεπε να σας νοιάζει αφού και σεις τα διαβάζετε αυτά σε μια οθόνη.

My point... Ας κάνουμε για μια φορά κάτι δραστικό. Ας ζήσουμε τα πρώιμα καλοκαίρια πιο πολύ, μιας και δεν επιστρέφουν.

Μοίρασμα

Πρόσφατα με συμβούλεψαν να αποβάλλω την "θεωρητική" μου ματιά και να επικεντρωθώ στην "πρακτική" μου πλευρά. Κι αυτό όχι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά στην σχέση μου με την τέχνη. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η προτροπή.
Γιατί κάποιοι εμμένουν να αναπαράγουν τα γνωστά (και λανθασμένα κατά την γνώμη μου) καλούπια του "θεωρητικού" και του "πρακτικού" αντικειμένου;
Ένας καθηγητής μου έλεγε ότι είναι πολιτική της πολιτείας για να διαιρεί τα μυαλά και να υποβιβάζει την δύναμη τους, οπότε ως τέτοια είναι άκρως επικίνδυνη. Και όντως το βρίσκω φύσει αδύνατο να προσπαθεί κανείς να κλικλάρει το μυαλό του προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση, σαν να είναι διακοπτάκι του φωτός.
Η αντίληψη, η δημιουργικότητα, η ευρηματικότητα, η έκφραση και χίλιες δύο άλλες δραστηριότητες είναι διεργασίες της νόησης, είτε αυτές μετουσιώνονται σε λόγο, είτε σε έργο, είτε και στα δύο. Η πηγή παραμένει μια και είναι το ανθρώπινο είναι στο σύνολο του.
Εκτός κι αν είμαι τόοοσο λάθος εγώ και οι διακρίσεις αυτές είναι πραγματικότητα υπαρκτή κι όχι επιβεβλημένη.
In any case, ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι σε θέση να κατατάξει την τέχνη αποκλειστικά σε μια και μόνο κατεύθυνση;

Depiction needless description..

Marcel Duchamp και Ektoras Binikos

Όταν η τέχνη φτάνει σε τέτοιο βαθμό (αυτό)αναφορικότητας, που να αποκτά συνείδηση της ιστορικότητας της, φτάνουμε στην Νταντονική ρήση του "τέλους της τέχνης". Ή μήπως πρέπει να μιλάμε για μια νέα αρχή...;

It is book(s) case...

Η μυρωδιά του φρέσκου χαρτοπολτού, ανάμεικτη με το άρωμα του νωπού -ακόμα- μελανιού, ήταν για μένα πάντα ακαταμάχητη! Μ' αρέσει να τα οσμίζομαι, να τα χαϊδεύω, να ακούω τον ήχο των σελίδων.
Μιλάω φυσικά για τα βιβλία! Τα βιβλία, όπως και τα είδη ζωγραφικής, είναι τα μόνα είδη που άπαξ και βρεθώ σε καταστήματα πώλησης τους θέλω να τα αγοράσω όλα!! Και την δικιά μου λόξα με τα βιβλία (ξέρω είναι κι άλλοι αθεράπευτοι σαν κι μένα) θα την μοιραστούμε όλοι όσοι επισκεφτούμε την προσεχή Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Από τις 28 ως τις 31 Μαΐου όσοι παρεβρεθούν στις εγκαταστάσης της ΔΕΘ, θα μπορέσουν να δούνε όλες τις νέες εκδόσεις, να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς, να λάβουν μέρος σε συζητήσεις και workshops και πολλά άλλα.

Περάστε από εδώ
για να εξετάσετε περαιτέρω το πρόγραμμα και τα δρώμενα.

Για μένα ο θεσμός απέκτησε άλλο ενδιαφέρον από την στιγμή που κατάφερα να ακούσω τον αγαπημένο μου συγγραφέα να μιλάει για την δουλειά του και να μου υπογράψει ο ίδιος το βιβλίο του. Μην την χάσετε, ακόμα και σε πείσμα των κακοθελητών που διακηρύσσουν τον επικείμενο "θάνατο" των βιβλίων, ενόψη των e-books!